BIPS


Jednym z najważniejszych przedsięwzięć wydawniczych „Solidarności” było powołanie 10 kwietnia uchwałą KKP z lutego 1981 r. Biuro Informacji Prasowej KKP NSZZ „S” – BIPS.


Aram Rybicki w redakcji BIPS w MKZ w Gdańsku, 27 marzec 1981 r., fot. © L. Biernacki

Podlegało ono przewodniczącemu NSZZ Solidarność Lechowi Wałęsie, a w praktyce – bezpośrednio rzecznikowi prasowemu KK – funkcję tę najdłużej pełnił Janusz Onyszkiewicz (powołany na to stanowisko 10 kwietnia 1981 r.). Budziło to w Związku nieco wątpliwości, gdyż nie miał nad BIPS kontroli żaden organ kolegialny. BIPS rozwijał się bardzo dynamicznie. Powstały oddziały: warszawski, krakowski i łódzki. Szefem BIPS od momentu jego powstania był Arkadiusz Rybicki. W warszawskim oddziale BIPS-u pracowali m.in.: Tomasz Wołek, Jacek Żakowski, Sławomir Biegański, Mariusz Kobzdej.


W uchwale powołującej BIPS zapisano, że:


BIPS jest Biurem rzecznika prasowego KKP. […] spełnia także rolę związkowej agencji prasowej zbierając informacje o wydarzeniach w krajowym i międzynarodowym ruchu związkowym. Informacje te zbierane są na potrzeby KKP i jej Prezydium, ośrodków regionalnych, prasy związkowej, agencji prasowych, środków masowego przekazu. […] BIPS zajmuje się akredytacją przedstawicieli prasy na posiedzeniach KKP i innych imprezach organizowanych przez Komisję.  BIPS prowadzi rejestr ukazujących się periodycznie wydawnictw związkowych. Działalność agencyjna BIPS oparta jest o zasadz samowystarczalności finansowej. W okresie przejściowym KKP udzieli BIPS dotacji finansowej. Na czele BIPS stoi kierownik biura, który podlega bezpośrednio rzecznikowi prasowemu KKP. Siedzibą BIPS jest Gdańsk. […] Aby zapewnić dobrą i sprawną pracę BIPS wszystkie komórki związkowe zajmujące się informacją powinny z nim współpracować.


Sekretariat KKP i BIPS zobowiązano do zorganizowania ogólnopolskiej siatki przepływu informacji. Głównym zadaniem BIPS było rozsyłanie do zarządów regionów i większych komisji zakładowych w całym kraju – za pomocą sieci teleksowej – bieżącej informacji związkowej.  Zapewniało też obsługę prasową posiedzeń KKP czy zjazdów „Solidarności”. Cicha rywalizacja Agencji Solidarność, która została zorganizowana w Warszawie, z BIPS trwała do końca legalnego istnienia NSZZ „Solidarność” w 1981 r.


BIPS wydawał codzienne serwisy informacyjne – zazwyczaj o objętości czterech stron maszynopisu. Zawierały one wiadomości na temat prac KKP, informacje o sytuacji strajkowej w regionach, sprawozdania z podróży po kraju przewodniczącego Wałęsy. Serwis był drukowany techniką powielaczową. Szefem serwisu informacyjnego był Andrzej Zarębski. Redaktorami serwisu byli m.in.: Ryszard Grabowski, Zofia Modzelewska, Maria Kosacz, Jacek Kozłowski, Janusz Tołłoczko.


BIPS wydawał dodatkowo tygodnik, którego redaktorem był Pawel Huelle. 8 kwietnia 1981 r. ukazał się 1. numer Tygodnika „BIPS”. Redakcję tworzyli: Paweł Huelle, Arkadiusz Rybicki, Maciej Grzywaczewski, Zbigniew Pilachowski, Joanna Założyk, Bogdan Olszewski. Tygodnik publikował pełne teksty uchwał KK, wywiady, materiały OPSZ, raporty DiP.


Działało też radio BIPS – działalność polegała na nagrywaniu cotygodniowych audycji na kasetach magnetofonowych. Kasety odtwarzane były poprzez radiowęzły zakładowe. Audycje radiowe przygotowywali m.in.: Elżbieta Pietkiewicz, Wojciech Nowicki, Waldemar Płocharski, Jerzy Kasprzyszak.


BlPS prowadził też działalność wydawniczą. Wydano m.in.: „Zakazane piosenki”, „Who is who – Leksykon Związkowy”, „Prawo i obywatel”, „Dyskusję nad programem Związku”, „Miłosz w kraju”, „Dokumenty I Krajowego Zjazdu Delegatów” – łącznie 16 pozycji.


Podczas I Zjazdu powstała TV BIPS. Jej animatorem i szefem był Marian Terlecki. Telewizja ta była zaczynem Video Studio Gdańsk. W czasie pierwszego Zjazdu NSZZ „Solidarność” w oparciu o utworzone przez BIPS Biuro Prasowe I Krajowego Zjazdu Delegatów, którego szefem był z-ca dyrektora BIPS – Marek Podgórczyk, wydawano codzienne pismo „Głos Wolny”. Pismo było wydawane z pomocą Agencji „Solidarność”, „Tygodnika Solidarność” i innych pism. Jej szefem był Jan Dworak. „Głos Wolny” ukazywał się przez półtora miesiąca.



„Głos Wolny”


W czasie pierwszego Zjazdu NSZZ „Solidarność” w oparciu o utworzone przez BIPS Biuro Prasowe I Krajowego Zjazdu Delegatów, którego szefem był z-ca dyrektora BIPS – Marek Podgórczyk, wydawano codzienne pismo „Głos Wolny”. Pismo było wydawane z pomocą warszawskiej Agencji „Solidarność”, „Tygodnika Solidarność” i innych pism. Jej szefem był Jan Dworak, w skład redakcji wchodzili: Seweryn Blumsztajn, Jarosław Broda, Andrzej Dorniak, Urszula Doroszewska, Pawel Huelle, Jerzy Kasprzyszak, Jolanta Kozak, Tomasz Luczak, Antoni Pawlak, Piotr Strzałkowski, Arkadiusz Rybicki, Joanna Szczęsna, Donald Tusk, Tomasz Wołek, Czesław Zegar, Katarzyna Żakowska, Jacek Żakowski, Tomasz Jastrun, Katarzyna Banachowska, Małgorzata Bartyzel, Zbigniew Gach. Zespół techniczny stanowili: Zbigniew Januszewski, Joanna Kasperska, Małgorzata Posadzka, Halina Zawistowska, Marek Czerwiński, Teresa Izwanowska, Piotr Krawczyk, Mirosław Rybicki i Mariola Tywonek.


Pierwszy numer „Głosu Wolnego” ukazał się 4 września 1981 roku. Opublikowano w nim podsumowanie dotychczasowej działalności Związku, informacje o posiedzeniu władz centralnych, aktualnych wydarzeniach w Polsce i na świecie, zmianach statutowych, oczekiwaniach członków „Solidarności” wobec zjazdu, korespondencję z rzecznikiem prasowym rządu Jerzym Urbanem, wydawnictwach informacyjno-propagandowych i sprawach organizacyjnych. „Głos Wolny” ukazywał się przez półtora miesiąca, wydano 24. numery. Gazetę drukowano w Gdańsku i z matryc w kilku innych miastach w łącznym nakładzie około 100 tysięcy egzemplarzy, rozprowadzanych kanałami związkowymi w całym kraju.


Leszek Biernacki

Dodaj komentarz