Nagrania filmowe

Telewizja „Solidarności”


Agencja Telewizyjna BIPS

7 września 1981 r. podczas I KZD NSZZ „Solidarność” narodziła się pierwsza niezależna telewizja w bloku wschodnim – Agencja Telewizyjna BIPS. Stało się to za sprawą Mariana Terleckiego, pracownika Telewizji Polskiej w Gdańsku, oraz daru Międzynarodowej Konferencji Wolnych Związków Zawodowych – profesjonalnej kamery TV, zastawu montażowego i dużej ilość kaset magnetowidowych (cały sprzęt miał wartość ok. 120 tys. dolarów). W czasie zjazdu powstał pierwszy film – Kandydat, zarejestrowano też przebieg obrad. W następnych tygodniach filmowano ważne wydarzenia, m.in. desant na Wyższą Oficerską Szkołę Pożarniczą w Warszawie, prowokację w kopalni „Szczygłowice”, ingres prymasa Józefa Glempa, posiedzenie ostatniej Komisji Krajowej „Solidarności” w sali BHP w Stoczni Gdańskiej 11–12 grudnia 1981 r. Na etacie pracowali operatorzy filmowi: Marek Gąsecki i Ryszard Troczyński, operatorzy dźwięku: Ryszard Kobus i Leszek Tomczyk, kierownik organizacyjny – Hanna Terlecka, z agencją współpracował też dziennikarz Mariusz Kostrzak. Wszyscy oni, aby zatrudnić się w telewizji „Solidarności”, zrezygnowali z posad w Ośrodku Telewizyjnym w Gdańsku[1].


W stanie wojennym

Po wprowadzeniu stanu wojennego kamera filmowa, dwa magnetowidy wraz z osprzętem oraz nagrane kasety zostały ukryte przez Marka Gąseckiego i Mariusza Kostrzaka. Latem 1983 r. sprzęt został przekazany Marianowi Terleckiemu[2]. Dzięki jego staraniom 10 grudnia 1983 r. Rada Prowincjalna Księży Pallotynów powołała Duszpasterski Ośrodek Dokumentacji i Rozpowszechniania VIDEO. W styczniu 1984 r. powołano jego władze. Kierownikiem został ks. Jerzy Firczyk, redaktorem naczelnym – ks. Eugeniusz Dutkiewicz, reżyserem – Marian Terlecki, a technikiem sprzętu – Krzysztof Iglikowski. Wiosną 1984 r. współpracę z ośrodkiem podjął jeden ze współzałożycieli NZS UG Ryszard Grabowski. Grono stałych współpracowników tworzyli: Waldemar Banasik, Andrzej Goliszewski, Alicja Hołdun, Hanna Karkowska, Marek Łochwicki, Wojciech Nowicki, Wojciech Ostrowski, Waldemar Płocharski, Włodzimierz Resiak, Jerzy Rozmus i Katarzyna Wojciechowska. Ich działalność wspierała – służąc kasetami i udostępniając materiały zdjęciowe – Alma Kadragič, szefowa warszawskiego biura amerykańskiej sieci telewizyjnej ABC oraz jej współpracownicy, m.in. Adam Brodziak, Michał Bukojemski, Marek Latoszewski[3]. Z ośrodkiem współpracowało głównie środowisko „młodopolaków”. Był on własnością Kościoła, ale ze względu na działające w nim osoby i sprzęt pochodzący z „Solidarności” RKK uznawała go za część podziemnych struktur związku i pomagała kręcić filmy nawet w najtrudniejszych warunkach.



[1] Rozmowa z przedstawicielami Agencji TV „Solidarność”, Tygodnik Solidarność” 18 IX 1981, nr 25, s. 7; list otwarty podpisany przez Marka Gąseckiego, Ryszarda Troczyńskiego, Ryszarda Kobusa, Leszka Tomczyka, Mariusza Kostrzaka, 25 II 2010 r., kopia w zbiorach A. Kazańskiego.

[2] List otwarty podpisany przez Marka Gąseckiego, Ryszarda Troczyńskiego, Ryszarda Kobusa, Leszka Tomczyka, Mariusza Kostrzaka, 25 II 2010 r., kopia w zbiorach A. Kazańskiego.

[3] A. Dorniak, Video Studio Gdańsk, „Magazyn Solidarność”, lipiec–sierpień 1995, nr 8/9, s. 19; 25 lat Video Studio Gdańsk. 1981–2006, Gdańsk 2006; www.videostudio.com.pl/historia.html.



Dodaj komentarz